Abstract

Artykuł przypomina zmarginalizowaną, a nawet pomijaną aktywność pisarską Wacława Borowego jako teoretyka i praktyka przekładu. Przedstawia go także jako zapoznanego tłumacza na esperanto. Kluczowy problem dotyczy prawdopodobnego umotywowania zainteresowań Borowego i innych polskich intelektualistów językiem stworzonym przez Ludwika Zamenhofa. Proponowana hipoteza wyjaśniająca stawia na istotne znaczenie roku 1905 w ich doświadczeniach generacyjnych, roku ważnego w historii globalnej, w historii Europy Środkowej i Wschodniej i w historii esperanto.